امید جانم !

این نوشته در دو شب متوالی از ده شب تا اوایل بامداد نوشته شده ، همه اشکالات جمله ای و غلط های کلمه ای و خط بد این نامه برای «داریوش اسدی کیارس» محفوظ است و ایراد از چشم های قشنگ امیدجان حلالی ام نیست.

26/4/78

شهرداری تهران- دارآباد

 35/3 بامداد

امید عزیزم ! ده بار می گویم و می گویم. امید حلالی ی پرندگانِ بی وقت کجا و امید حلالی حال کجا؟ نمی دانم چه بر سر خودت آورده ای . گاهی اوقات فکر می کنم به کارهای جدیدت و با خودم می گویم کاش «پرندگان بی وقت» دیرتر چاپ می شد. «شناخت جهان» شنیده ای؟

ردّ پای جنگ 8 ساله ایران و عراق در جای جای شعر او دیده می شود :

خطوط سپیدی که هواپیماها

بر آسمان می کشیدند

انگار خطوط کژمژ نقاشی هایی بود

که کودکان

در دبستان های بی نام می کشیدند

آن هنگام که پشت نیمکت ها تکه تکه می شدند

و خون شان زیباترین رنگ بوم بندر شد

( اینگونه می خواستند نقاشان جنگ ! )