امید حلالی : آیا تاکنون به صفحات روزنامه ها و تاپ لینک های خبرگزاری ها توجه کرده اید؟ در استانی صنعتی مثل خوزستان بیشترین حجم اخبار به مرکز استان و سپس شهرهای صنعتی مثل آبادان و ماهشهر اختصاص دارد و در مرحله بعد به ترتیب سرانه خبری شهرستان ها پایین آمده و چه بسا که سهم خبری برخی بخش ها و روستاها در طی سال نزدیک به صفر باشد و خبری از آنها بر خروجی ها مشاهده نگردد البته اگر این مناطق دچار مصیبتی مانند آلودگی آب بر اثر نشت نفت به رودخانه یا حریق در خطوط انتقال بنزین و ... شوند یا تصادفی حاد در نزدیکی آنها صورت گیرد هم ممکن است چند روزی اسم این مناطق به ضرورت نگارش خبر به گوش مخاطب برسند و بعد ...

این طور مردمان فراموش شده شکل می گیرند ، مردمانی که سال تا سال کسی سراغ از آنها نمی گیرد و شاید در دمدمه های انتخابات مجلس صرفاً گذار کاندیداها با شعارها و وعده های رنگین به این مناطق و مردمانش بیفتد .

از مدتی قبل برای تعدیل سرانه خبر مناطق خوزستان و گسترش شعاع خبررسانی تا اقصی نقاط استان بالاخص بخش ها و روستاها بر آن شدیم تا با تشکیل «گروه جهادی خبر» به رفع این نقیصه به قدر همت خود تلاش کنیم. روز جمعه که قرار شد اولین سفر جهادگران خبری به روستاهای مسیر اهواز – اندیمشک صورت گیرد شاید هیچ یک از همکاران تصور نمی کرد که شدت بارش رحمت الهی آنچنان باشد که حتا پیش از حرکت عزم مان را متزلزل کند که :

- با این وضع آیا صلاح هست که حرکت کنیم یا خیر؟

- بهتر نیست صبر کنیم که ببینیم چه می شود؟

- راستی چرا ما؟ اصلن چرا دیگران نیایند؟

صبح جمعه روز اول محرم 1431 بود. بنا به سنت این چند ساله مراسم زیارت عاشورایی را در این روز با حضور اهل قلم و خبر و روابط عمومی دستگاه های اجرایی تشکیل می دادیم و به یاد سرور و سالار شهیدان حضرت ابی عبدالله (ع) و یاران باوفایشان اشکی می ریختیم و دل را صفایی می دادیم. اما امسال تصمیم بر آن شد تا طلیعه این حرکت جهادی را در روز آغاز دهه و با نیت عرض ادبی به محضر کسی که همه روزها می بایست به نامش باشد و همه سرزمین ها محل جهاد و شهادتش ، قرار دهیم.

و راستی آیا پرسش های تردید آمیز و مصلحت سنجانه که در ذهن مان قبل از حرکت شکل می بست برای جا ماندگان از  کاروان کربلاییان نیز مطرح نشده بود ؟

در مسیر جاده اهواز – اندیمشک قبل از روستای الهایی حدود 25 کیلومتری از جاده ای نیمه آسفالته و روستایی را به داخل رفتیم. چند کیلومتری بعد از ایستگاه راه آهن بامدژ و روستایی به همین نام به «حموله» رسیدیم با ساکنانی صبور از سادات جعاوله و اعراب کعب عمیر.

در این سفر گروه پزشکی مجهزی از بیمارستان آپادانا با همت دکتر ساکی مدیرعامل خیر و خدوم «جهادگران خبری» را با سرپرستی دکتر سلمان زاده همراهی می کردند. در بین دوستان مطبوعاتی نیز یک مهندس کشاورزی و یک وکیل و کارشناس حقوقی آماده دادن مشاوره به روستاییان بودند.

قسمت شد تا وقتی به روستا رسیدیم اعضای شورا ما را به حسینیه «حموله» ببرند و راستی که برای دوستان عکاس و گزارشگر و پزشک و پرستار اجر یک زیارت عاشورای صادقانه شکل می گرفت وقتی که محرومیت ها را در قالب یک فریم عکس ثبت می کردند ، وقتی که پیگیر رفع محرومیت ها بودند و کلمه کلمه رنج و حرمان این مردمان صبور را بر روی صفحه سپید کاغذ می نگاشتند.

مهم ترین مشکل روستای حموله نداشتن آب شرب بهداشتی و لوله کشی شده بود که کودکان و جوانان روستا مجبور بودند در حاشیه رودخانه دز بایستند و دست به دست بشکه های پرشده آب را در ارتفاع چند متری روستا تا سطح رودخانه بالا بدهند. در این روستای 75 خانواری با 800 نفر جمعیت تنها یک ترانس برق وجود داشت که جوابگوی نیازهای اولیه معیشتی مردم را در تابستان حاره خوزستان نمی کرد. غیر از یک دبستان دو کلاسه فضای آموزشی دیگری در روستا نبود و نزدیک ترین مدرسه راهنمایی 17 کیلومتر با روستا فاصله داشت که لاجرم بسیاری از دانش آموزان پس از مقطع دبستان مجبور به ترک تحصیل می شدند. آخرین بار سال قبل «کلر» در اختیار روستاییان برای عفونت زدایی از آب های برداشت شده از رودخانه قرار داده شده بود و ...

در حسینیه روستا با مدیرعامل آب و فاضلاب روستایی، سید شریف حسینی نماینده مردم اهواز در مجلس شورای اسلامی و بخشدار اسبق که دو نامه به تاریخ 1382 در دوره مسئولیت برای پی گیری وضع آب شرب روستا نگاشته بود ، دفتر دکتر سودانی ، مدیران روابط عمومی برق منطقه ای خوزستان ، شرکت توزیع نیروی برق خوزستان ، شرکت توزیع نیروی برق اهواز و معاون مشارکت های مردمی کمیته امداد امام خمینی خوزستان و فرمانداری اهواز تماس هایی گرفتیم و مشکلات بیان شد و ارتباط لازم برای پیگیری حل مشکلات اهالی بین مسئولین و شورای روستا بوجود آمد.

حین شنیدن درد دل اهالی و پی گیری مشکلات شان ، گروه پزشکی نیز به اوضاع بیماران رسیدگی می کردند.

برگشتنا با خود می گفتیم که راستی چند روستا مثل «عطیش» در خوزستان هست که رییس جمهور مردمی به آن سر زد و ایرانیان با نامش آشنا شدند؟ آیا می شود یک مسئول کشوری به تمام مناطق این چنینی سر بزنند یا اینکه سفر به عطیش یک سفر نمادین بود که دیگر مسئولین استانی می بایست این راه را دادمه می دادند که ندادند؟

از شما دعوت می کنیم تا دو گزارش شوشان درباره «سفر جهادگران خبری به روستای حموله» را بخوانید و عکس های هنرمندانه سید علی موسوی و مرتضی دهداری را با نگاهی موشکافانه ببینید . در ضمن از همین جا آمادگی خود برای انتشار کارهای انجام شده دستگاه های اجرایی در این روستا را اعلام می نماییم.