امید حلالی : وقتی خبر انصراف استاد محمدرضا حکیمی بنیانگذار مکتب تفکیک را در روزهای گذشته از دریافت جایزه فارابی خواندیم چنان موضعی را برازنده چنین شخصیتی دیدیم. استاد حکیمی در پيام مربوط به انصرافش از دريافت جايزه ضمن سپاسگزاري از داوران گفته بود:

تا هنگامي که در جامعه ما فقر و محروميت مرئي و نامرئي بيداد مي کند، برگزاري چنين جشنواره هايي از نظر اينجانب در اولويت نيست ... نصاب مقام انسان در معيشت و زندگي به منظور رشد متعالي، رسيدن به اقامه «قسط قرآني» در حيات اقتصادي است (ليقوم الناس بالقسط) و برخوردار بودن انسان ها از حيثيت و کرامت و آزادي در حيات اجتماعي و سياسي (ولقد کرمنا بني آدم).

آري، بايد بکوشيم تا جامعه ما چنان نباشد که درباره اش بتوان گفت؛ از دو مفهوم انسان و انسانيت، اولي در کوچه ها سرگردان است و دومي در کتاب ها.

اعتراض بجای استاد از فقر و تاکید بر حیثیت و کرامت و آزادی در حیات اجتماعی اما بر حسب تصادف مقارن شد با تبلیغات برگزاری کنسرت دو خواننده در اهواز در ایام اعیاد مذهبی - از عید غدیر تا عید قربان -  که اخبار رسیده بر مبالغ کلان قراردادهای آوردن این دو خواننده اذعان دارد.

مبلغ بلیت این کنسرت ها نیز 10 هزار تومان تعیین شده است که در این بحبوحه تورم و اوضاع اقتصادی مبلغی سنگین برای خانواده هاست.

راستی با این مبالغ ده ها میلیون تومانی چه کارهای فرهنگی که نمی توان سر و سامان داد؟ با چند هنرمند بومی می توان قرارداد بست و اجراهای متکثر اعم از موسیقی و تئاتر را به میان مردم کوی و برزن برد و به تقویت و ارتقاء بنیه فرهنگی و هنری شهر پرداخت؟

می دانید که در حال حاضر آثار تالیفی چند نویسنده و محقق بومی روی زمین مانده و یا به دلیل چاپ کتاب هایشان تا خرخره به ناشر مقروض اند؟

می دانید با قدری کنکاش در اطراف مان به چند هنرمند می توان رسید که با مقداری حمایت و فضا دادن هر یک می توانند تبدیل به هنرمندان طراز اولی برای کشور و مردم شوند؟

چند وقت قبل در سفری که به قشم داشتیم یکی از دوستان تعریف می کرد که چطور زنده یاد « ناصر عبداللهی» با معرفی دوستان و کاشفان هنر ناب ضمن معرفی به برنامه «صبح به خیر ایران» و آقای اقبال واحدی در سال 1374 و اجرای برنامه اوج می گیرد و زمینه ترقی اش فراهم می گردد.

راستی کشف و فضا دادن به توانمندی ها و استعدادهای نهفته، هنر و فرهنگ و مدیریت است یا به سراغ « نام ها» رفتن و مبالغ کلانی را برای آوردن آنها خراجی کردن و از طرفی مبلغی بالا برای بلیت فروشی تعیین نمودن ؟

آقایان آمار بدهند که در فرهنگسراهای اهواز در حال حاضر چند برنامه تاثیرگزار فرهنگی اجرا می گردد و این تاسیسات که در صورت برنامه ریزی هدفمندانه می توانند تاثیر بسیاری داشته باشند در به چه میزان در فضای فرهنگی کلانشهر موثرند؟

همین جا لازم است تا فی الجلس از جناب آقای محمود شالویی، مدیر دفتر هنرهای تجسمی وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی که از نخبگان نام آشنای همین حوالی ست نیز تقدیر و تشکر کنیم که دیروز حین مصاحبه مطبوعاتی وقتی خبرنگاری نازپرورده از یکی از خبرگزاری های کشور که از تهران برای پوشش مراسم «دو سالانه کاریکاتور» آمده بود بنای ناملایمتی و پرخاش را می گذارد که «اهواز که جای جشنواره برگزار کردن نیست و چرا جشنواره در تهران برگزار نشد؟» پاسخ می دهد که آن قدر چنین جشنواره هایی را در استان ها برگزار می کنیم تا به لحاظ فرهنگی رشد مداوم کنند.

از طرف دیگر هر چند قصد ما از این نوشتار ورود به حوزه سیاسی نیست اما در عین حال نیز نمی توان چشم بر رخدادها بست و خود را به تغافل زد. یکی از حضرات خواننده مدعو ، مهرماه امسال قرار بوده در مراسم اختتامیه « جشنواره رسانه‌های دیجیتال» بخواند اما وی در موضع گیری عجیبی و در حالی که تمامی دلسوزان آب و خاک قصدشان ریختن آبی بر آتش تفرقه  و بگو مگوهای اخیر انتخاباتی در کشور است عنوان می کند: « در صورت حضور محمود احمدی‌نژاد، از اجرای برنامه خودداری و سالن را ترک می‌کنم ! » که بلافاصله این ژست مخالفت خوانی با استقبال گسترده و تمجید شبکه های ماهواره ای معاند روبرو می شود !

البته از این لحاظ خوشحالیم که در کشوری که یک خواننده اینچنین ناروا به رییس دولت می تازد و جو می سازد مورد بازخواست و سین جیم واقع نمی شود و به نوعی این عمل یک ظرفیت سازی برای نهادهای اجرایی و نظارتی ست که در موارد اینچنین رواداری و مدارا می کنند اما بهتر است آقایان برگزار کننده هم بروند و فکری برای «اصول گرایی» خود کنند و دیگر به این واژه چوب حراج نزنند !